.e como o recoñeceran no partir o pan"
iMMenXa GraZa paso a paso :
.
.
. . O que nos mobiliza é o instinto cara ao Ben. "A nosa natureza está no movemento, o repouso total é a morte". Descansar na nosa miseria sería a morte. A procura, aínda que os pés sentan a fatiga dos nosos pesos, sempre continúa ante a esperanza de achar o noso descanso, porque seguindo a coñecida expresión de San Agustín: “Creáchenos para Ti, e inquedo estará o noso corazón ata que descanse en Ti".

O peregrino a Santiago, cos ollos postos na meta -a Tumba do Apóstolo- é quen de afrontar os non poucos riscos do peregrinar, pasar fame e sede, frío e nudez, penalidades e traballos e tamén acoller os gozos do Camiño.
.
. . O sentido da peregrinación no Ano Santo Compostelán expresa e favorece o camiño de conversión, auténtico obxectivo deste. Converterse significa realizar un cambio de mentalidade: da "do mundo" á de Deus, que Cristo nos revelou e comunicou. 



. . Aínda que volveron no medio da noite, alumeaba o seu camiño a luz do Resucitado para contar o que lles pasara no camiño e dese xeito estar en comuñón cos que quedaran en Xerusalén, co fin de que o seu gozo fose completo.
. ...todo isto para entrar na súa gloria ? " (Lc 24, 25-26)


. . Non se trata unicamente dunha afastada esperanza de futuro para todos os que participan da fe en Cristo, senón xa dende agora dunha realidade incipiente, posto que a partir da súa resurrección Cristo se converteu en "Espírito vivificador" (1Cor 15, 45) e ese Espírito, o Espírito de Cristo e de Deus, habita xa agora en nós.
. . Quen asuma na súa vida a mensaxe pascual, experimentará, a pesar de todas as miserias e da aparente ausencia de solucións, que da súa mesma debilidade exterior crece unha forza interna e, malia todas as angosturas, se lle abren novos horizontes.