MMX

~ iMMenXa GraZa ~

2009-12-31T12:00:00.000-08:00

.."E levantándose no intre,
volveron a Xerusalén

e atoparon reunidos aos Once

e aos que estaban con eles

que dicían: É verdade!

Resucitou o Señor

e aparecéuselle a Simón!

Eles tamén contaron

o que lles pasara polo camiño,
e como o recoñeceran no partir o pan"

(Lc 24, 33-35)

iMMenXa GraZa paso a paso :
.

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14 - 15 - 16 -17 - 18 - 19 - 20 - 21 - 22 - 23 - 24 - 25 - 26 - 27 - 28 - 29 - 30 - 31 - 32 - 33 - 34 - 35 - 38 - 39 - 40 - 41 - 42 - 43 - 44 - 45 - 46 - 47 - 48 - 49 - 50 - 51 - 52 - 53 - 54 - 55 - 56 - 57 - 58 - 59 - 60 - 61 - 62 - 63 - 64 - 66 - 67 - 68 - 69 - 70 - 71 - 72 - 73 - 74 - 75 - 77 - 78 - 79 - 80 - 81

~ iMMenXa GraZa (80) ~

2009-06-11T08:47:00.000-07:00

. . O home peregrino, no medio das dificultades do Camiño, é imaxe desa actitude de busca que nos caracteriza. No noso estado de debilidade e na nosa natureza caída somos esencialmente peregrinos.
.

. . O que nos mobiliza é o instinto cara ao Ben. "A nosa natureza está no movemento, o repouso total é a morte". Descansar na nosa miseria sería a morte. A procura, aínda que os pés sentan a fatiga dos nosos pesos, sempre continúa ante a esperanza de achar o noso descanso, porque seguindo a coñecida expresión de San Agustín: “Creáchenos para Ti, e inquedo estará o noso corazón ata que descanse en Ti".

~ iMMenXa GraZa (79) ~

2009-06-11T08:46:00.002-07:00

A porta santa

é símbolo dun tempo de graza

e de perdón no Ano da Gran Perdoanza

Durante todos os días deste Ano Xubilar Compostelán, o peregrino pode lucrar para si mesmo ou aplicar polos defuntos a xeito de sufraxio, a indulxencia plenaria, como liberación total da pena temporal debida polos pecados.

Con esta práctica a Igrexa quere axudar espiritualmente ao cristián que peregrina e motivalo a facer obras de piedade, de penitencia e de caridade.

~ iMMenXa GraZa (78) ~

2009-06-11T08:46:00.001-07:00

O peregrino a Santiago, cos ollos postos na meta -a Tumba do Apóstolo- é quen de afrontar os non poucos riscos do peregrinar, pasar fame e sede, frío e nudez, penalidades e traballos e tamén acoller os gozos do Camiño.

A peregrinación é un verdadeiro programa de rexeneración e está intimamente ligada á solidariedade, como nolo revelan os seus símbolos: o bordón, o zurrón e a vieira. En todo caso, a tradición apostólica é o imán que atrae o peregrino e o fai emprender o camiño da vida.

~ iMMenXa GraZa (77) ~

2009-06-11T08:45:00.001-07:00

O Camiño de Santiago foi dende os seus inicios un camiño de fe

e, ao mesmo tempo, un camiño de cultura.

.
.

. . Este Ano Santo Compostelán 2010 é unha chamada a recuperar tamén o contido esencial -en clave de evanxelización- da antropoloxía católica: a bondade da creación e da criatura; a ameaza e consecuencias do pecado; as posibilidades que ten o home para ser sandado, convertido, perdoado; a presenza da graza na creación que está en camiño de chegar á plenitude. O home, peregrinando, é fiel a si mesmo, aínda que a graza da viaxe non consiste na felicidade terrea senón no vivir en Cristo.

~ iMMenXa GraZa (75) ~

2009-06-11T08:44:00.002-07:00

. . Vivir o espírito do xubileo significa dar xusta cabida a estes valores fundamentais do Evanxeo, que non quitan nada á actividade humana, senón que a sitúan na dimensión que lle corresponde, conferíndolle o seu significado máis auténtico.

~ iMMenXa GraZa (74) ~

2009-06-11T08:44:00.001-07:00

. . O sentido da peregrinación no Ano Santo Compostelán expresa e favorece o camiño de conversión, auténtico obxectivo deste. Converterse significa realizar un cambio de mentalidade: da "do mundo" á de Deus, que Cristo nos revelou e comunicou.

. . Entrar pola Porta Santa ha de ser precisamente un signo da nosa fe en Cristo e da nosa vontade de seguir a quen coa súa morte e a súa resurrección, nos posibilitou pasar do pecado á graza, dun modo de vivir dominado por intereses egoístas a outro inspirado no amor a Deus e aos demais.

~ iMMenXa GraZa (73) ~

2009-06-11T08:43:00.002-07:00

A peregrinación a Santiago

encádrase no marco dunha tradición antiga

coa que o peregrino de hoxe conecta.

. .O pasado ou tradición, un elemento básico representado polo rito tradicional na peregrinación xacobea, ofrece a posibilidade de superar unha existencia postmoderna regulamentada ao máximo, case incapaz para a sorpresa, pouco sensible ao misterio, empobrecida en canto a posibilidades de identificación e relacións interpersoais, chea de tensións e sumida ás veces na confusión. Inténtase facer pé no pasado, para orientarse cara ao futuro no medio do presente que nos toca vivir como tempo de Deus e, polo tanto, tempo de graza.

~ iMMenXa GraZa (71) ~

2009-06-11T08:42:00.002-07:00

. . Canto máis rapidamente camiña a humanidade, tanto maior é a necesidade que sente duns alicerces sólidos. As persoas emprenden a peregrinación xacobea porque buscan e porque esperan atopar o que o seu mundo moderno non foi que de lles ofrecer.

~ iMMenXa GraZa (70) ~

2009-06-11T08:42:00.001-07:00

Alguén pensará que nos nosos días está a punto de extinguirse a peregrinación.

O certo é, non obstante, que as peregrinacións están francamente en auxe.

Diríase que veñen a encher unha necesidade da alma...

Quizais as persoas atopan monótona abondo a vida relixiosa

e botan de menos algo máis intenso, máis festivo, máis emocional.

Quizais a forma que adopta

a nosa relixiosidade

non responde ás necesidades

das persoas.

~ iMMenXa GraZa (69) ~

2009-06-11T08:41:00.002-07:00

O prototipo da testemuña achámolo en María, peregrina da fe, figura escatolóxica (definitiva) da Igrexa, presente no cenáculo de Xerusalén.

María, como nai, revela un aspecto radical da existencia, nunha peregrinación polo camiño de crecemento e maduración interna que se inicia co nacemento do seu Fillo e que conclúe coa súa gloriosa asunción aos ceos.

Ela alumea diante do pobo de Deus en marcha como sinal de esperanza certa e consolo, avivando nos fieis o desexo dos bens do Reino, cuxa posesión plena obterán pola resurrección, e sendo tamén punto de referencia para a realización do seu propio destino histórico.

~ iMMenXa GraZa (68) ~

2009-06-11T08:41:00.001-07:00

Ser testemuña hoxe significa, ante todo,

propoñer a nosa fe en Cristo resucitado

que fundamenta a nosa esperanza cristiá

e que se reflicte

no amor a Deus

e aos demais,

pois

"Deus é amor,

e quen permanece no amor,

permanece en Deus

e Deus nel"

(1Xn 4, 16)

~ iMMenXa GraZa (67) ~

2009-06-11T08:40:00.000-07:00

O relato de Emaús ilumina de modo exemplar a historia da Igrexa e a dos cristiáns de todos os tempos.

Na comunidade reunida para celebrar a Eucaristía aparece de xeito especial a luz pascual.

A Igrexa ensínanos que o modo da presenza de Cristo baixo as especies eucarísticas é singular.

"Esta presenza denomínase real, non a título exclusivo, coma se as outras presenzas non fosen reais, senón por excelencia, porque é substancial, e por ela Cristo, Deus e home, faise totalmente presente"

~ iMMenXa GraZa (66) ~

2009-06-11T08:38:00.002-07:00

A fe pascual dos peregrinos de Emaús queda confirmada pola profesión de fe apostólica e recollida por ela, de forma que se converte en auténtica para as xeracións posteriores. Axúdanos a clarificar os obxectivos da peregrinación xacobea.

Mostra por que e como pode crerse tamén hoxe no Resucitado. A Igrexa ha de alimentar e crear un ambiente apropiado para que esta fe poida desenvolverse a través da evanxelización, a conversión e a celebración eucarística, memorial de Xesucristo.

~ iMMenXa GraZa (64) ~

2009-06-11T08:38:00.001-07:00

. . Os dous peregrinos de Emaús, transformados pola visión do Resucitado, saíron inmediatamente da súa casa e regresaron a Xerusalén, a Cidade Santa, símbolo da continuidade entre o tempo do Xesús histórico e o tempo da Igrexa nacente, lugar da morte e resurrección do Señor.

. . Aínda que volveron no medio da noite, alumeaba o seu camiño a luz do Resucitado para contar o que lles pasara no camiño e dese xeito estar en comuñón cos que quedaran en Xerusalén, co fin de que o seu gozo fose completo.

~ iMMenXa GraZa (63) ~

2009-06-11T08:37:00.002-07:00

. . A peregrinación e o camiño á Tumba do Apóstolo non son simplemente un traslado dun lugar a outro. Trátase máis ben de pasar dunha visión a outra da vida pola presenza misteriosa de Xesús, que, ao igual que aos peregrinos de Emaús, tamén nos vai acompañando polo camiño da existencia e axúdanos no tránsito do home vello ao home novo, aínda que haxa que pasar polo sufrimento e a entrega na cruz de cada día.

. ...todo isto para entrar na súa gloria ? " (Lc 24, 25-26)

~ iMMenXa GraZa (62) ~

2009-06-11T08:37:00.001-07:00

Por medio de Cristo e grazas ao seu Espírito, alcanzamos unha nova vida e unha nova profundidade na nosa dimensión terrea, que nos fan semellantes ao Resucitado.

É un proceso interno que,

se ben non nos aparta da realidade terrea (cf. 2 Cor 5, 7), fainos homes novos e capacítanos para unha nova forma de actuar.

~ iMMenXa GraZa (61) ~

2009-06-11T08:36:00.002-07:00

. . Xesucristo é a partir da resurrección unha realidade permanente e verificable grazas ao Espírito, ao Espírito da vida e do amor, da liberdade e da nova creación que xorde con este acontecemento.

. . Non se trata unicamente dunha afastada esperanza de futuro para todos os que participan da fe en Cristo, senón xa dende agora dunha realidade incipiente, posto que a partir da súa resurrección Cristo se converteu en "Espírito vivificador" (1Cor 15, 45) e ese Espírito, o Espírito de Cristo e de Deus, habita xa agora en nós.

~ iMMenXa GraZa (60) ~

2009-06-11T08:36:00.001-07:00

. . Quen asuma na súa vida a mensaxe pascual, experimentará, a pesar de todas as miserias e da aparente ausencia de solucións, que da súa mesma debilidade exterior crece unha forza interna e, malia todas as angosturas, se lle abren novos horizontes.

O cristián experimenta isto como unha participación na cruz,

morte e resurrección de Cristo.

~ iMMenXa GraZa (59) ~

2009-06-11T08:35:00.002-07:00

Deus resucitou a Xesús morto na cruz

Nesta mensaxe anúnciase que alguén que quixo o mellor para os seres humanos foi eliminado pola maldade humana e, non obstante, non foi aniquilado. Non está morto, senón que vive e enche da súa enerxía vital a todos os que se unen a El.

Dentro do mesmo fracaso e da desaparición do home está presente aínda unha esperanza que ten o seu apoio en Deus, pois nel vivimos, movémonos e existimos (Feit 17, 28), sendo a meta dunha vida humana que nunca chega á plenitude total sobre a terra.

~ iMMenXa GraZa (58) ~

2009-06-11T08:35:00.001-07:00

Cristo é o Mestre por excelencia:

"Pois un só é o voso Mestre, Cristo" (Mt 23, 10)

. .O mesmo que na época inmediata á resurrección do Señor, a formación dos seus discípulos non pode facerse máis que polo seu encargo e de aí deriva a responsabilidade de ensinar o que El ensinou sen reducionismos e sen subtraer nada do ensinado por El.

~ iMMenXa GraZa (57) ~

2009-06-11T08:34:00.001-07:00

A diferenza de calquera xénero de alumnado, os discípulos de Xesús nunca deixan de selo e a aprendizaxe é permanente dende o Bautismo á eternidade.

Ser discípulo equivale a ser cristián, e isto significa non ter rematado nunca, ter que vivir constantemente o seguimento de Xesús.

Ser cristián quere dicir vivir realmente a vida nova recibida como don no Bautismo cunha fe viva que se fai eficaz por medio do amor.

~ iMMenXa GraZa (56) ~

2009-06-11T07:28:00.001-07:00

No terceiro milenio do cristianismo, para estes novos tempos de graza, non exentos de dificultades, son tamén necesarios homes coa conciencia de ser chamados a transformar a sociedade coas súas actitudes cristiás e a súa visión católica.

O peregrino, transformado en home novo, debe sentir esta urxencia. A misión universal confiada aos discípulos por parte do Resucitado é a mediación da salvación doada en Cristo e que se ha de levar a cumprimento por El, con El e en El.

~ iMMenXa GraZa (55) ~

2009-06-11T07:11:00.000-07:00

. . Cultivar esta nova vida e, ao mesmo tempo, dar testemuño dela en verdade e con obras leva consigo seguir participando nos sacramentos, apreciar o valor irrenunciable do Domingo na vida cristiá, exercitarse constantemente na oración de diferentes formas, sabendo que orar é sempre posible, que é unha necesidade vital e que oración e vida cristiá son inseparables, e testemuñar o estilo do amor de Deus -como nos di Xoan Paulo II- proxectándose cara á práctica dun amor activo e concreto con cada ser humano no amor e servizo aos demais, no medio das antigas e novas pobrezas.

~ iMMenXa GraZa (54) ~

2009-06-11T07:09:00.000-07:00

A misión de anunciar o Evanxeo e dar testemuño non foi confiada

a tal ou cual individuo. Cristo encargou dela a Igrexa como tal.
.

. . O mesmo que polo ollo ve todo o corpo e polo oído escoita todo o corpo, tamén o peregrino que chegou á Tumba do Apóstolo Santiago, na súa peregrinación de volta ha de ser consciente de que, por medio del, a Igrexa enteira, "como sacramento ou signo e instrumento da unión íntima con Deus e da unidade de todo o xénero humano", anuncia a mensaxe cristiá na súa comunidade e nas diferentes circunstancias da súa existencia.

~ iMMenXa GraZa (53) ~

2009-06-11T07:07:00.002-07:00

Cada un é membro á vez ao servizo dos demais e servido polos demais, con vistas ao ben común de toda a Igrexa, e polo tanto da realización dos designios do Pai.

O cristián non pode menos de amar o seu irmán, se pretende amar a Cristo, e a Igrexa ten que presentarse ao mundo como un fogar de amor fraterno: este é o seu maior testemuño e máis significativo que os máis desconcertantes milagres no corpo físico.

A comuñón fraterna mantén a Igrexa en situación constante de milagre espiritual e fai dela o signo permanente do Evanxeo.

~ iMMenXa GraZa (52) ~

2009-06-11T07:07:00.001-07:00

Deus comeza por crear o corpo eclesial de Cristo para que dende el a vida se propague e alcance a todos os homes.

Non empeza salvando uns individuos e agrupándoos a continuación nunha "sociedade de salvados", senón que, dende o primeiro intre, os convoca a formar parte da Igrexa, que ten "en Xesús a súa Cabeza, valor de principio".

En diante, os homes encontrarán a salvación formando parte da comunidade eclesial dun xeito vital por medio da fe e os sacramentos. O si que o home lle dará a Deus e que inaugurará a súa vida de alianza será un si dito igualmente á Igrexa.

~ iMMenXa GraZa (51) ~

2009-06-11T07:06:00.000-07:00

Para asumir o compromiso cristián hai que ser libremente cristiáns, pero non se pode ser cristián por libre nin por separado, xa que entón se desembocaría na secta, e nada máis contrario á vocación solidaria do cristián que o sectarismo.

.
Só se perdura como rama viva con capacidade de florecer e dar froito cando se está unido ao madeiro e dende el recibimos a forza nutricia que chega da raíz. Os desarraigados sécanse e os desmembrados desángranse.

~ iMMenXa GraZa (50) ~

2009-06-11T07:05:00.002-07:00

O evanxeo segundo san Xoán mostra a razón última da increnza mediante unha pregunta que Xesús fai aos xudeus: “Como ides crer vós, que recibides a gloria uns doutros e non buscades a gloria que procede do Único? " (Xn 5, 44)

Pola contra, todos os que buscan a honra de Deus teñen que contar con ser odiados e perseguidos: "Se o mundo vos odia, sabede que me odiou ao meu antes que a vós. Se fosedes do mundo, o mundo amaría o seu; pero, como non sodes do mundo, porque eu ao elixirvos saqueivos do mundo, por iso ódiavos o mundo "

(Xn 15, 18-19)

~ iMMenXa GraZa (49) ~

2009-06-11T07:05:00.001-07:00

. . Alcanzada a meta da súa peregrinación á Tumba do Apóstolo Santiago como encontro coa Tradición Apostólica e como renovación de vida, os peregrinos xacobeos, como os peregrinos de Emaús, han de volver á comunidade familiar, ao lugar de traballo e á parroquia, sendo testemuñas do que teñen visto, oído e vivido, co convencemento de que a historia definitiva da persoa humana non se esgota na finitude.

~ iMMenXa GraZa (48) ~

2009-06-11T07:04:00.001-07:00

. . A vida eterna é estar xunto a Deus, é gozar daquela comuñón que el concede. O camiño e peregrinar da persoa humana, durante o cal afastarse de Deus e o pecado son sempre unha posibilidade, e ás veces tamén unha realidade, chegan á súa fin.

. . Na vida eterna o home permanece xunto a Deus, e a liberdade de quen entrou nela é tal en diante, que xa nada lle separará da comuñón definitiva con El, porque a súa vontade conseguiu o que tan ansiadamente buscara.

~ iMMenXa GraZa (47) ~

2009-06-11T07:02:00.000-07:00

Mentres que a persoa humana se encontra no "día de salvación" (2 Cor 6, 2) e a decisión está na súa man, non debe esquecer que o querer de Deus é que se salve e chegue ao coñecemento da súa verdade, chamándoa á comuñón co que mira a súa vida e a acolle na súa liberdade histórica, en referencia a todo o coñecido e amado, e segundo as relacións fraternas de amor cos máis necesitados, os pobres, os sinxelos (Mt 25, 31-46).

Nesta peregrinación alenta a súa esperanza o saber que o poder de Deus, máis forte que a morte, vai máis alá da súa tumba, que será resucitada de entre os mortos e que entrará nun novo estado de existencia diante do Señor.

~ iMMenXa GraZa (46) ~

2009-06-11T07:00:00.001-07:00

Non pertence á fe facer posible o imposible como por arte de maxia, conforme aos plans humanos propios, senón afrontar o imposible, sabendo que para Deus todo é posible (cf. Mt 19, 26), e precisamente por iso efectúase o cambio.

A fe como participación do poder de Deus non significa que se poida dispoñer maxicamente dos acontecementos, senón que todos eles son dirixidos por aquela vontade de Deus, que se comunica como Espírito dador de vida.

~ iMMenXa GraZa (45) ~

2009-06-11T06:59:00.000-07:00

Xesús viviu totalmente en referencia ao Pai e o Pai obrou nel, entregándoselle totalmente. Ao experimentar o home que polo encontro co Resucitado é superada a súa condición de mortal coñece de feito en si mesmo a omnipotencia de Deus, é dicir, "a fe é a participación na omnipotencia de Deus".

Neste sentido intuímos o alcance das palabras de Xesús sobre a fe que move montañas (Mt 17, 20) ou da súa sentenza que asegura que "todo é posible para o que cre" (Mc 9, 23).

~ iMMenXa GraZa (44) ~

2009-06-11T06:58:00.000-07:00

O Evanxeo segundo san Xoán lévanos a comprender a fe expresamente como fe en Xesús e non como unha actitude difusa de confianza. No diálogo con Xesús di Marta, a irmá de Lázaro: "Xa sei que resucitará cando teña lugar a resurrección dos mortos, á fin dos tempos".

Xesús precisa ese convencemento nun novo horizonte dicíndolle: “Eu son a resurrección e a vida. O que cree en min, aínda que morrese vivirá; e todo o que estea vivo e crea en min, non morrerá para sempre" (Xn 11, 24-26).
.

Identifícase a resurrección completamente coa persoa de Xesús e o seu destino, e inclúese xa agora a todos os crentes nel.

~ iMMenXa GraZa (43) ~

2009-06-11T06:57:00.000-07:00

- - Aquel Espírito de Deus cheo de poder, que resucitou a Xesús de entre os mortos, habita xa agora nos corazóns dos crentes (Rom 8, 15; Gál 4, 6). Xesús expresara a súa relación singular con Deus a través da expresión persoal de "Abba, Pai".

- - O Espírito leva aos crentes a vivir esa relación filial con Deus, véndose a se mesmos e ao mundo dende a nova perspectiva que ofrece Cristo Resucitado.

~ iMMenXa GraZa (42) ~

2009-06-11T06:56:00.002-07:00

. . Os que non aceptaron a mensaxe de Xesús, interpretaron que a cruz foi o fracaso do seu proxecto. Pola contra, os seus discípulos experimentaron nos acontecementos pascuais a confirmación do seu Mestre por parte de Deus. A resurrección é a resposta do Pai á obediencia incondicional do Fillo.

. . "A morte foi vencida. Onde está, morte, a túa vitoria? Onde está, morte, o teu aguillón? O aguillón da morte é o pecado, e o pecado despregou a súa forza con ocasión da lei. Pero nós habemos de dar grazas a Deus, que nos dá a vitoria por medio do noso Señor Xesucristo" (1Cor 15, 54-57).

~ iMMenXa GraZa (41) ~

2009-06-11T06:56:00.001-07:00

. A Resurrección consiste na vitoria do amor de Deus sobre a morte e o pecado, e na nova participación na graza. A fe pascual é, polo tanto, unha continua confesión da acción salvífica de Deus que precede a todo o noso actuar.
.. .

. A fe no Señor resucitado é o centro de toda a vida cristiá. Non podemos ser cristiáns se non cremos en Cristo resucitado que fai posibles a nosa relación filial con Deus e as nosas relacións fraternas cos demais. É preciso, pois, que vivamos convencidos da nosa vocación de resurrección e de inmortalidade, vivindo as realidades terreas tendo en conta que morremos no Bautismo ao home vello e que a nosa vida está oculta con Cristo en Deus.

.. .

. Como membros da comunidade concreta que é a Igrexa, temos que ser testemuñas da resurrección do Señor, dando a coñecer a todos a acción salvífica de Deus.

~ iMMenXa GraZa (40) ~

2009-06-11T06:55:00.002-07:00

A meta da peregrinación convértese para o peregrino nunha experiencia de monte Tabor, como lugar de manifestación e de estar co Señor, a quen revela o Pai como Fillo amado e a quen temos que escoitar (Mc 9, 7).

O home dos nosos días necesita esta experiencia como Pedro, Santiago e Xoán para afrontar o compromiso cristián.

~ iMMenXa GraZa (39) ~

2009-06-11T06:55:00.001-07:00

Como no caso dos peregrinos de Emaús, recoñecer a Xesucristo ao partir o pan significa que tamén a nós, cristiáns, se nos debería recoñecer ao partir o pan, isto é, no feito de compartir e dar en gratuidade.

O noso xeito de estar e compartir cos irmáns é un testemuño do encontro con Deus para os homes e mulleres de hoxe. Consecuentemente, habemos de vivir todas as actividades humanas como acción de grazas a Deus, como "eucaristía".

~ iMMenXa GraZa (38) ~

2009-06-11T06:53:00.002-07:00

. . O peregrino xacobeo debe dar testemuño da experiencia vivida humana e espiritualmente na peregrinación á tumba do Apóstolo Santiago, "silveira ardendo", ante a que descalzou a súa alma para acoller o perdón e a graza do encontro con Deus. No camiño e na súa meta puido percibir tamén o testemuño dos peregrinos de onte.

. . Por todo iso, o testemuño do peregrino de hoxe non parte de cero, senón que presupón un don que nos foi trasmitido, para facelo propio; tampouco significa repetir simplemente o pasado, senón traer o pasado ao aquí e ao hoxe.

~ iMMenXa GraZa (35) ~

2009-06-11T06:53:00.001-07:00

.
.

O auténtico crente é testemuña da fe. A confesión e o testemuño van ligados intrínseca e esencialmente á fe.

.
A "confesión" só existe alí onde a fe ten formulacións claras, onde aconteceu algo histórico, onde se encontran persoas históricas como portadoras e mediadoras da fe, onde a fe non é eco da propia reflexión, senón resposta a unha palabra que non é palabra humana, é dicir, resposta a un acontecemento histórico que o home non ten escenificado, nin manipulado nin orixinado.

~ iMMenXa GraZa (34) ~

2009-06-11T06:52:00.002-07:00

. . O rexeitamento actual á confesión de fe afunde as súas raíces tamén no rexeitamento á obriga, na inquietude de eludir a responsabilidade evitando todo esforzo e non correndo ningún risco.

.
. . Se non hai contido ningún que se poida formular na confesión de fe, entón tampouco hai unha finalidade capaz de mover unha posible decisión, e de xustificar un sacrificio e un risco.

~ iMMenXa GraZa (33) ~

2009-06-11T06:52:00.001-07:00

Necesitamos non só mestres, senón sobre todo testemuñas da fe. Non abonda con crer na divindade de Cristo, hai que testemuñala.
O testemuño que debemos dar os crentes en Cristo refírese á súa persoa, ao seu poder, á súa vida, á súa capacidade de construír unha humanidade nova na que as relacións han de ser de servizo, de gratuidade, de amizade, de xenerosidade e dispoñibilidade. Por iso, antes que dun proxecto ou dunha idea somos testemuñas dunha persoa, a de Cristo, o noso Salvador
Así, o peregrino da fe non pode conter o impulso nin a alegría de transmitir esa experiencia. O testemuño ou confesión forma parte esencial da fe, pois na medida que dou testemuño, participo eu tamén do evanxeo; na medida que conduzo a outros a Deus, condúzome a min tamén. Só se coñece a Deus na medida que se lle dá a coñecer. Confesala é o mellor modo de aumentar a propia fe. Crer é confesar a fe. A confesión de fe supón unha forza de decisión e responsabilidade.

~ iMMenXa GraZa (32) ~

2009-06-11T06:51:00.001-07:00

. . O tempo, como ámbito da graza, é antes que nada posibilidade de vida eterna para o home peregrino... Convén pois camiñar mentres hai luz, para non ser sorprendidos polas tebras; o que camiña nas tebras non sabe onde vai (Xn 12, 35).
.

- - A fe non é unha postura estática e inamovible, senón un camiño. Hai un camiño na fe mesma, é dicir, un crecemento ou progreso na fe. Imos medrando no coñecemento de Deus e na fe.

~ iMMenXa GraZa (30) ~

2009-06-11T06:50:00.001-07:00

. . A conversión ou perdón é un cambio radical do corazón do home que recoñece o amor que Deus lle ten. Neste convencemento valoramos a necesidade e a importancia do sacramento da Penitencia. O pecado, como ofensa a Deus, rompe a comuñón con El e atenta contra a comuñón coa Igrexa.

-
. Trátase dun proceso de reconciliación que debe realizarse no concreto da historia do crente, vinculado a outros membros do pobo congregado por Deus que é a Igrexa. Non se trata dunha realidade con só dous actores, Deus e mási eu, senón con tres: Deus, eu e os demais.

. . O perdón de Deus personalízase en min mediante a palabra da Igrexa.

~ iMMenXa GraZa (29) ~

2009-06-11T06:49:00.002-07:00

. . A xustiza de Xesús consiste esencialmente no feito de que na súa vida unicamente houbo un "si": "si" ao amor de Deus Pai, “si” ao amor dos homes, os seus irmáns. O perdón, tal como Xesús nolo fai entender, non é o pagamento dunha débeda, senón unha real acollida do pecador con todo o que el é, e así maniféstase na parábola do fillo pródigo.

. . .. . Deus ámanos e cada vez que actuamos ignorando ou rexeitando esta realidade, negamos nosa propia condición de criaturas e facémonos estraños a nós mesmos ao rexeitar a familiaridade divina, agochándonos entre as árbores das nosas vas pretensións de querer ser como El (cf. Xn 3, 8). Para saír desta alienación non hai outro camiño que recoñecérmonos amados, recoñecer esa mirada de amor de Deus sobre nós.

~ iMMenXa GraZa (28) ~

2009-06-11T06:49:00.001-07:00

. . A fe cristiá concibe o home como alguén aberto ao Misterio. "O home é pregunta que non cesa, un asombro absoluto ante a realidade, unha esperanza indestrutible. Pregunta, asombro e esperanza constitúeno en camiñante que impertérrito avanza cara ao seu destino".
.

. . Nesta perspectiva, o pecado e as ambigüidades da existencia poden comprenderse non como fracasos irremediables en relación co proxecto humano, senón como rupturas e desvíos no proceso cara á madureza que apartan o home de Deus, o seu fin último e a súa benaventuranza.

~ iMMenXa GraZa (27) ~

2009-06-11T06:47:00.000-07:00

. . A transformación dos discípulos e o recoñecemento de Xesús realizáronse mediante dous signos: a Palabra da Escritura (polo camiño) e a fracción do pan (na casa).

. . O relato de Emaús é unha mensaxe dunha transcendencia incalculable para as dúbidas e a problemática moderna ante o misterio pascual. Mostra por que e, sobre todo, como pode crerse tamén hoxe no Resucitado. Xustifica por que a Igrexa, pola forza reconciliadora do Espírito Santo, está edificada na Palabra de Deus e na Eucaristía.

~ iMMenXa GraZa (26) ~

2009-06-11T06:46:00.002-07:00

. . Xesús acepta a invitación dos de Emaús para quedar a cear con eles na súa casa e logra a renovación da súa vida comunitaria. O "recoñecemento" de Xesús por parte destes discípulos acontece en estreita vinculación coa celebración eucarística, doazón de Xesús. O que ata agora lles faltaba e que non tivera lugar na conversación ao longo do camiño, era o encontro persoal co Resucitado. Agora o "recoñeceron" e abríronselles os ollos.
. . Máis que ir nós ao Señor, é El o que vén a nós no sacramento do altar, acompañándonos no noso camiño. Este sacramento é a máxima proba de amor e "é o máis parecido á vida eterna que se nos podía mandar. A vida eterna vén a ser unha continuación deste sacramento, en canto que Deus penetra coa súa dozura nos que gozan da vida benaventurada".

~ iMMenXa GraZa (25) ~

2009-06-11T06:46:00.001-07:00

O que aos homes lles parece absurdo ten o seu sentido escondido nos designios de Deus: "Non era necesario que o Cristo padecese iso e entrase así na súa gloria?" (Lc 24, 26).

É a lectura en fe da historia que nunca é neutra.O silencio é o lugar da Palabra, e o peregrino debe meditala ao longo do camiño da súa peregrinación, como o fixeron os de Emaús.

~ iMMenXa GraZa (24) ~

2009-06-11T06:45:00.002-07:00

. . O encontro en fe suscita o lume no corazón, tal como o experimentaron os "peregrinos de Emaús". Dende esta experiencia comprenden de forma nova a propia vida e a historia mesma. "Queda connosco, que xa está a atardecer e o día vai xa de caída" (Lc 24,29).

. . É unha oración, froito dun itinerario de fe que encontra a súa meta no. A fe en Deus é de seu certa anticipación do encontro definitivo e eterno con Deus, mirándoo cara a cara.

~ iMMenXa GraZa (23) ~

2009-06-11T06:45:00.001-07:00

. .A fe é sempre e ao mesmo tempo acto de fe e contido de fe -doutrina-. Este só se expresa na realización vital e práctica que, téndoo á vez como referente, está sostida e animada por el.

. .O acto de fe e o contido de fe constitúen un todo indivisible en canto entrega persoal e total ao Deus que se revela na palabra e na acción e, como compendio dunha e outra, en Xesucristo, contido da fe e testemuña fiel da mesma.

~ iMMenXa GraZa (22) ~

2009-06-11T06:44:00.002-07:00

.A fe non é un acto obsequioso a un Deus descoñecido, senón que presta oídos acollendo a súa Palabra feita carne, en quen atopamos a verdade sobre Deus e sobre o home.

Non é, polo tanto, confiar nun algo indefinido e descoñecido, senón recoñecer e admitir a verdade, conducindo ao coñecemento e non marxinando a ciencia, pois o verdadeiro crente non renuncia a pensar, posto que ha de estar sempre disposto a saber dar conta da praxe e do contido da súa fe.

~ iMMenXa GraZa (21) ~

2009-06-11T06:44:00.001-07:00

. . No acto de fe converxen todas as potencias anímicas: entendemento, vontade e sentimento. A fe significa afirmarse en Deus, fundar toda a existencia en Deus. A fe cristiá ofrécenos a verdade como camiño, e só por ser camiño convértese en verdade dos homes. A verdade como puro coñecemento, como pura idea, é inoperante. Será verdade dos homes en canto camiño que eles mesmos reclaman, poden e deben percorrer. Esta experiencia vívena e maniféstana os peregrinos no día a día da peregrinación.

~ iMMenXa GraZa (31) ~

2009-06-10T16:50:00.000-07:00

A reconciliación, que implica o perdón de Deus e a reconciliación coa Igrexa, realízase na converxencia deses dous camiños e visibiliza se por medio de signos externos. É aí onde se sitúa a confesión explícita dos pecados.

O pecador non só peca contra a realidade dun Deus transcendente, senón contra a realidade de Xesucristo que segue vivindo na Igrexa. A lectura da Palabra de Deus e a participación no sacramento da Penitencia e na Eucaristía, como recoñecemento do amor de Cristo resucitado, son apoios necesarios durante a peregrinación para chegar á meta, pois a eucaristía é o alimento do pobo peregrino, a Palabra de Deus é luz para os seus pasos e o sacramento da Penitencia é acoller a bondade e a misericordia de Deus no medio da nosa fraxilidade e das inclemencias do mundo.

~ iMMenXa GraZa (20) ~

2009-06-10T16:43:00.000-07:00

. . A Fe ten a súa orixe non no coñecemento do home, senón na forza de Deus, é dicir, na súa Graza. Na Fe, a capacidade de coñecemento é potenciada e elevada no mesmo grao en que Deus -como "obxecto"- transcende todos os demais obxectos de coñecemento.

. . A Fe é resposta á invitación que Deus, movido polo seu amor, nos fai para comunicarnos con El e recibirnos na súa compañía.

. . É, ante todo, correspondencia persoal, na que o home recoñece por medio de Xesucristo no Espírito Santo a Deus Pai, someténdose a El con todas as súas forzas e entregándose a El totalmente.

~ iMMenXa GraZa (19) ~

2009-06-10T16:42:00.000-07:00

"Ninguén pode crer só, como ninguén pode vivir só. Ninguén se deu a fe a se mesmo, como ninguén se deu a vida a se mesmo. O crente recibiu a fe doutro, debe trasmitila a outro". (Catecismo da Igrexa Católica)

A fe é, pois, un camiño a seguir, un modo de vivir que outras persoas nos transmiten dende a súa historia, facéndonos sentir peregrinos aquí na terra e desexar a patria celestial, e ábrenos á comprensión do mundo, do home e da nosa vida. Nela, a nosa existencia adquire sentido e finalidade, e acollemos a mensaxe cristiá como sentido para a nosa vida, ao tempo que afirmamos que o cristianismo é o noso camiño ao decidírmonos por este modo de ver o mundo e a realidade humana.

~ iMMenXa GraZa (18) ~

2009-06-10T10:27:00.000-07:00

. . A fe só pode medrar nunha longa e paciente escoita de actuar do Espírito. No impaciente apresuramento imponse só a propia vontade humana; deste xeito, o crente quedaría preso do seu propio actuar e perdería a capacidade de prestar atención á acción misteriosa de Deus.

. . A forza da fe amósase na serena confianza de que tamén mañá, ao día seguinte e así sucesivamente se pode aínda experimentar a novidade do misterio de Cristo, o noso Salvador.

~ iMMenXa GraZa (17) ~

2009-06-10T10:23:00.000-07:00

. . O crente, como o peregrino que se pon en camiño, vai facendo etapas da súa peregrinación ata chegar á meta. Á fe, don gratuíto de Deus, non se chega dunha vez para sempre. "Para vivir, crecer e perseverar ata o fin na fe debemos alimentala coa Palabra de Deus; debemos pedir ao Señor que a aumente; debe actuar pola caridade, ser sostida pola esperanza e estar enraizada na fe da Igrexa" (Catecismo da Igrexa Católica)

~ iMMenXa GraZa (16) ~

2009-06-10T10:20:00.000-07:00

. . Cando o peregrino retorna aos seus, á súa casa, á súa parroquia e ao exercicio da súa profesión, é preciso que cantos consideren a súa forma de actuar, perciban nel a presenza activa do amor de Deus Pai, experimentado sen dúbida no camiño da peregrinación que culminou na Tumba do Apóstolo.

. . O peregrino proclama a verdade do evanxeo se vive en conformidade co ensino de Xesús, servindo así de canle e de instrumento ao amor de Deus, pois o Evanxeo se comprende doadamente a través da actuación dos cristiáns. Ao ver como actúan, "como se aman", van dando testemuño da súa fe en Cristo resucitado.

~ iMMenXa GraZa (15) ~

2009-06-10T10:16:00.000-07:00

O compromiso daquel que peregrina á Tumba de quen foi o primeiro entre os apóstolos en derramar o seu sangue para fecundar a Igrexa, ha de entenderse no contexto do testemuño pascual, e ten que realizarse na totalidade da súa vida.

Como Xesús e "en Xesús", o peregrino é ante todo testemuña polo que é.

A súa propia vida proclama ao mundo o poder do amor de Deus polo que se sente redimido se asume o compromiso de darlle ao Deus e Pai do noso Señor Xesucristo a resposta que espera del e de vivila coa fidelidade ao evanxeo e ao xerme da resurrección depositado nel ao recibir o bautismo.

~ iMMenXa GraZa (14) ~

2009-06-10T10:13:00.000-07:00

. . Na resurrección de Xesús é onde a nosa esperanza atopa o seu fundamento definitivo, solidamente ancorado, porque aquela non é un sono, un relato mítico ou un desexo arcaico; é un feito acreditado por testemuñas dignas de fe: "Nós vímolo; nós temos comido e bebido con El... " (Feit 10, 41).

. . A nosa esperanza fúndase, pois, nos feitos. Quen ten esperanza vive doutro xeito; déuselle unha vida nova.

~ iMMenXa GraZa (13) ~

2009-06-10T10:10:00.000-07:00

. .As primeiras comunidades cristiás, no vigor da súa fe iluminada totalmente pola experiencia pascual, centraron a súa oración e a súa vida nos acontecementos da morte e da resurrección. Na súa predicación, os apóstolos presentáronse esencialmente como as testemuñas da resurrección.

~ iMMenXa GraZa (12) ~

2009-06-10T10:07:00.000-07:00

Para o cristián é unha responsabilidade manter a identidade da súa fe.

O cristianismo, como relixión revelada, pode manter unha verdadeira relación coas relixións non cristiás e coas diferentes concepcións do mundo non polo camiño da exhibición superficial ou do ocultamento vergonzoso da súa propia identidade, senón máis ben polo camiño da concepción verdadeira da súa elevada misión que se asenta non nun saber humano adquirido exclusivamente polo crente, senón na autoparticipación do Resucitado.

A expresión da fe propia é punto de partida e proposta para un diálogo franco e vital.

~ iMMenXa GraZa (11) ~

2009-06-10T09:59:00.000-07:00

. . A verdadeira comuñón de fe ten a súa razón de ser na unidade interna no Espírito, a partir da cal por medio do testemuño apostólico (doutrina e ministerio) recibe a súa forza.

. . Se a comunidade eclesial intentase exclusivamente crear unha simple unidade externa mediante a doutrina e a disciplina, desvirtuaría a comuñón verdadeira.

~ iMMenXa GraZa (10) ~

2009-06-10T09:11:00.000-07:00

´.. . A fe na resurrección non se dirixe a un acontecemento pasado ou a unha realidade do alén. Soamente é fe cristiá auténtica se vive da presenza autoparticipada do mesmo Resucitado.

. . Neste sentido, tal presenza non pode ser trasmitida por ningunha palabra externa e realízase en tal profundidade que ningún home a pode adquirir por unha simple autorreflexión.

. . O encontro consciente con El é só posible a través do testemuño doutros homes, segundo a graza dada conforme á medida do don de Cristo, quen "a uns constituíu apóstolos, a outros profetas, a uns evanxelistas e a outros pastores e doutores, co fin de perfeccionar os cristiáns na obra do seu ministerio e na edificación do corpo de Cristo" (Ef 4, 7 ss).

~ iMMenXa GraZa (9) ~

2009-06-10T09:10:00.000-07:00

. . Xesús dixera: "E eu cando sexa levantado da terra, atraerei a todos cara a min" (Xn 12, 32), amosándonos o obxectivo de congregar nunha nova comunidade aos homes illados e desunidos. O nexo interno deste movemento de unidade é a indivisible unión entre o amor de Deus e o amor aos demais.

. . A adhesión a Xesús non se fundamenta, pois, sobre o espontáneo instinto de pobo ou grupo, senón que esixe unha decisión persoal a favor de El que nos di: “Quen non está comigo, está contra min; e quen comigo non recolle, esparexe" (Mt 12, 30).

~ iMMenXa GraZa (8) ~

2009-06-10T09:03:00.000-07:00

. . “Isto é o que eu vos dicía estando aínda convosco, que era preciso que se cumprise todo o que está escrito na Lei de Moisés e nos Profetas e nos Salmos de min. Entón abriulles a intelixencia para que entendesen as Escrituras, e díxolles: Que así estaba escrito, que o Mesías padecese e ao terceiro día resucitase de entre os mortos e que se predicase no seu nome a penitencia para a remisión dos pecados a todas as nacións, comezando por Xerusalén" (Lc 24, 44-47).

. . Con estas ensinanzas explícalles aos discípulos a súa resurrección dende as Escrituras e institúeos como testemuñas desta: "Vós sodes testemuñas destes feitos" (Lc 24, 48).

~ iMMenXa GraZa (7) ~

2009-06-10T08:51:00.000-07:00

. . O resucitado que ven aqueles aos que se lles aparece é un don de Deus en canto realidade que lles excede e en canto visión. Deus crea o obxecto (Xesús resucitado) e o órgano (os ollos novos dos que o ven). Neste sentido e só neste, pódese dicir que a resurrección é a conversión dos apóstolos.
.
. . A fe no Resucitado presupón a aceptación prepascual da importancia e grandeza de Cristo. Da calidade do encontro persoal con El depende a calidade da volta aos irmáns e o compromiso na comunidade de cada peregrino.

~ iMMenXa GraZa (6) ~

2009-06-10T08:49:00.000-07:00

. . A dúbida non é ningún motivo para a debilidade dunha fe pascual realista, senón un argumento positivo para unha fe consciente e probada.

. . Nin os discípulos nin os apóstolos estaban dispostos a aceptar a resurrección. A evidencia dela tería que se abrir camiño por entre as dúbidas e a resistencia máis obstinada da natureza humana. Diríase que resolveran seguir sendo desgraciados, rexeitando investigar a posibilidade de verdade que houbese naquel asunto...

~ iMMenXa GraZa (81) ~

2009-06-10T08:48:00.000-07:00

. . . Esta Igrexa particular de Santiago de Compostela sae ao encontro de todos os peregrinos, ofrecéndolles a súa acollida e animándoos a renovar a memoria da tradición apostólica e a fortalecer a fe para ser testemuñas de Cristo nos acontecementos da vida de cada día.

~ iMMenXa GraZa (5) ~

2009-06-10T08:47:00.000-07:00

. . “O home é grande, só se Deus é grande. Con María debemos comezar a comprender que é así. Non debemos afastarnos de Deus, senón facer que Deus estea presente, que Deus sexa grande na nosa vida. Así tamén nós seremos divinos: teremos todo o esplendor da dignidade humana" (Bieito XVI).
. . Toda experiencia de Deus, sendo para a súa gloria, é válida e axuda á edificación espiritual. Por iso o peregrino debe proclamar con María: "Engrandece a miña alma ao Señor, alégrase o meu espírito en Deus o meu Salvador" (Lc 1, 47).

~ iMMenXa GraZa (4) ~

2009-06-10T08:46:00.001-07:00

. . O Señor, como o fixo cos de Emaús, sae ao encontro do peregrino nas súas dúbidas e incertezas. O peregrino ha de lle pregar insistentemente que quede para acollelo na súa casa, é dicir, no propio e específico do don da fe, pois esta acollida encontra explicación unicamente no amor.

. . A conversión, que ilumina a nosa propia cegueira para poder facer un discernimento sobre nós mesmos, é consecuencia da necesaria evanxelización que ten como obxectivo a liberación interior e maniféstase no cambio de actitudes da persoa imitando a Cristo.

~ iMMenXa GraZa (3) ~

2009-06-10T08:42:00.000-07:00

. . Vivir con conciencia de ser peregrinos é non nos instalar na estreita marxe das nosas propias aspiracións limitadas... O que peregrina sabe dos segredos da vida espiritual do Camiño, descubrindo con san Xoán da Cruz que "para ir ao que non sabes, has de ir por onde non sabes".
.. . "Ser peregrino é descubrir que o home se vai facendo concidadán dunha cidade superior á terrea: a realidade esperada e que é posible pregustar na terra" (Uxío R. Pose).

. . Así, o Camiño de Santiago é un ámbito propicio para que quen peregrina en espírito e en verdade dialogue con Deus, é un signo que lle axuda a sentirse creado por Deus e liberado por Cristo e é unha experiencia na que aprende a dar e recibir, pospoñendo o ter polo ser.

~ iMMenXa GraZa (2) ~

2009-06-10T08:38:00.000-07:00

. . . É un acontecemento de graza que queremos celebrar e compartir con todas as Igrexas particulares, coidando que non se desvirtúe o sentido do Camiño de Santiago, como camiño de perdón, por outras motivacións alleas ao seu dinamismo espiritual e que o Ano Santo nos sirva para revitalizar a nosa vida cristiá como vocación á eternidade e á santidade.

.
. . Peregrinar á Tumba do Apóstolo para confesar a fe en Cristo Resucitado é recibir a abundancia da misericordia divina como manifestación do amor de Deus polo home concreto.

~ iMMenXa GraZa (1) ~

2009-06-10T08:35:00.000-07:00

. . Dende a súa Tumba, o Apóstolo Santiago, o amigo do Señor, transmítenos a mensaxe de que Cristo vive e, polo tanto, o peregrino debe dar este testemuño, sabendo que a amizade co Señor garante a fecundidade da misión da vida cristiá: “Chameivos amigos, porque todo o que oín do meu Pai volo dei a coñecer... E púxenvos para que vaiades e deades froito e que o voso froito sexa permanente" (Xn 15, 15-16)
. . O Señor sae tamén ao noso encontro, aluménanos coa súa presenza e a súa palabra, e libéranos de todo medo.

~ iMMenXa GraZa (72) ~

2009-05-11T08:43:00.000-07:00

Compostela segue atraendo ao turista e ao peregrino, ao mozo e ao ancián, ao san e ao enfermo, ás familias e aos individuos, ao devoto e ao curioso...

.
A experiencia vivificante da peregrinación amosa non só a máis fundamental realidade da Igrexa no seu estado de peregrinación na terra á espera de lograr a súa perfección na gloria do ceo, senón a realidade da humanidade mesma, é dicir, dos seres humanos unidos en camiño cara ao misterioso máis alá.

.
O Santuario do Apóstolo en Santiago de Compostela, como todos os demais lugares de peregrinación, non é, pois, fin en si mesmo, senón que actúa como albor que dá acceso a novas etapas da vida a través do encontro co Señor, da man do Apóstolo Santiago.